"Post hoc, ergo propter hoc." (μετάφραση: Κατόπιν αυτού, επομένως εξαιτίας αυτού)
Σήμερα, μετά από ένα απογοητευτικό συμβάν άνευ σημασίας, δημοσίευσα στο facebook το εξής post:
"Πολλές φορές έχω ακούσει την άποψη ότι "χρειάζεται προσπάθεια" για να πετύχει μια ανθρώπινη σχέση- ερωτική, οικογενειακή, φιλική. Πρέπει, λένε, να κάνεις θυσίες, να είσαι πρόθυμος/η να παλέψεις, να συμβιβαστείς, να δείχνεις κατανόηση, να "αποδέχεσαι" τον άλλο όπως ακριβώς είναι. Πολύ ωραία όλα αυτά. Εγώ έχω άλλη άποψη. Μια πετυχημένη σχέση δεν προϋποθέτει "πάλη". Αν όχι πάντα, σχεδόν πάντα, είναι effortless, κυλάει μόνη της, δεν την σπρώχνεις. Ναι, δεν είναι τέλεια, χωρίς ούτε ένα συννεφάκι στον ορίζοντα. Αλλά δεν είναι συμβιβασμός. Το να μη δέχεσαι να θυσιάσεις κανένα από τα θέλω σου, το να μην είσαι πρόθυμος να συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από αυτό που θέλεις από τους ανθρώπους γύρω σου, δε συνεπάγεται ότι δεν "έχεις κατανόηση" για τα δικά τους θέλω, τις δικές τους ανάγκες. Πολλές φορές καταλαβαίνουμε απόλυτα τους γύρω μας- και απλώς αυτό που καταλαβαίνουμε δεν μας καλύπτει, δεν μας ικανοποιεί. Άλλο "καταλαβαίνω", άλλο "συμφωνώ", άλλο "είμαι ευχαριστημένος". Το ότι έχουμε διαφορετικές επιθυμίες από τους γύρω μας, δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνουμε τις δικές τους, ή ότι δεν τις σεβόμαστε. Σημαίνει απλώς, ότι ίσως να μην μας ταιριάζουν. Ακούω και σέβομαι τις επιλογές των γύρω μου, αυτό όμως δε σημαίνει ότι είμαι υποχρεωμένος να συμφωνώ με αυτές, ή ότι οφείλω να πείσω τον εαυτό μου να είναι "καλυμμένος" από αυτές. Ναι, δεν μπορεί κανείς να "αλλάξει" τους ανθρώπους στη ζωή του και να τους μεταμορφώσει σε αυτό ακριβώς που θέλει. Μπορεί όμως και πρέπει να έχει κριτική σκέψη, να επεξεργάζεται ορθολογικά τι φανερώνουν οι επιλογές και οι συμπεριφορές των γύρω του. Να σκέφτεται. Όχι να "καταλαβαίνει" τις επιθυμίες των άλλων, να καταλαβαίνει εκείνους τους ίδιους. Όχι να συμβιβάζεται, αλλά να παρατηρεί. Ναι, είναι αδύνατον να σου λένε ναι σε όλα, είναι λάθος να προσπαθείς να μετατρέψεις το "όχι" σε "ναι", είναι λάθος να προσπαθείς να αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτονται οι άλλοι, να αλλάξεις τους άλλους για να μπουν στα δικά σου πλαίσια, για να νιώσεις ΕΣΥ ευτυχισμένος. Είναι εξίσου λάθος, το να προσποιείσαι ότι δεν θέλεις το ναι, ή το να προσπαθείς να αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι εσύ, να αλλάξεις ΕΣΕΝΑ τον ίδιο, για να είναι οι άλλοι ευτυχισμένοι. Αντί να μπαίνουμε στη διαδικασία να πιέζουμε τους άλλους, ή να καταπιεζόμαστε εμείς, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να εκδηλωνόμαστε απόλυτα, να είμαστε ειλικρινείς για το ποιοι είμαστε και τι θέλουμε, και να μην παίζουμε κρυφτούλι ή κυνηγητό. Να είμαστε αληθινά ο εαυτός μας. Όχι για να "μας αποδεχτούν" για αυτό που είμαστε, αλλά για να μας ΛΑΤΡΕΨΟΥΝ για αυτό. Κανένας άνθρωπος με αυτοεκτίμηση δε θέλει την "αποδοχή" των άλλων. Θέλει την ανόθευτη, ουσιαστική, ποιοτική, ακλόνητη ΑΓΑΠΗ. Γιατί έτσι μας αξίζει, που λέει και η Loreal."
Εξ αφορμής αυτής της δημοσίευσης, ένας καλός φίλος σχολίασε το post, κι έκανε την πρόταση να φτιάξω ένα προσωπικό blog. Ο φίλος μάλλον αστειευόταν, ή ενδεχομένως και να ήθελε να τονίσει πως του άρεσε η δημοσίευσή μου. Εγώ το πήρα τοις μετρητοίς. Και προχωράμε παρακάτω.