"Γράφει κανείς πάντα, με κίνητρα που είναι σκοτεινά" Christine Orban
Take one: Ένα άδειο δωμάτιο. Μια γυναίκα στη δεύτερη δεκαετία της ζωής της, αισθάνεται γριά. Τι της συνέβη; Νιώθει ότι διαρκώς κάτι της λείπει, αλλά δεν ξέρει τι. Νιώθει εξαντλημένη, δίχως να έχει κάνει τίποτα απολύτως. Δεν αισθάνεται το κορμί της κουρασμένο, νιώθει ότι το μυαλό της έχει αδειάσει από ενέργεια. Αλλά δεν μπορεί να το ελέγξει, οπότε συνεχίζει να σκέφτεται.
Χωρίς να το επιδιώκει, η σκέψη της περιστρέφεται διαρκώς γύρω από τη ζωή της. Γύρω από τις πλευρές της ζωής της από τις οποίες δεν είναι ικανοποιημένη. Βρίσκει αρκετές. Αποφασίζει να προσπαθήσει να τις "βελτιώσει". Αποφασίζει να ξεκινήσει από την εμφάνισή της. Είναι το πιο εύκολο, και όπως τονίζουν αδιάκοπα τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και η κοινωνία της, είναι το πιο σημαντικό. Χωρίς να καταλάβει πώς συνέβη, μπλέκει με την ανορεξία και τη βουλιμία, πάνω σε αυτή την ατέρμονη προσπάθεια να κατακτήσει την ευτυχία και να καλύψει τα κενά στην ψυχή της. Κατακτά το "πρότυπο" που της έχουν επιβάλλει, με τον πιο αρρωστημένο τρόπο. Το κενό δεν καλύπτεται, μεγαλώνει.
Άλλο ένα πράγμα λοιπόν, που πρέπει να "βελτιώσει". Πρέπει να ξαναγίνει υγιής. Είναι δύσκολο, γιατί αν και ο μέσος άνθρωπος δεν το ξέρει, ούτε το καταλαβαίνει, αυτή η αρρώστια που κυρίευσε τη ζωή της, είναι εθιστική. Παλεύει, και απεξαρτητοποιείται. Ξαναβρίσκεται όμως στο ίδιο σημείο που ήταν πριν αρρωστήσει. Εξακολουθεί να μην ξέρει πώς να καλύψει το κενό.
Προσπαθεί να το κάνει μέσα από σχέσεις "αγάπης". Τα εισαγωγικά έχουν σημασία. Κάνει κάποιες ερωτικές σχέσεις, αποτυγχάνουν όλες παταγωδώς να την κάνουν ευτυχισμένη. Για πρώτη φορά σκέφτεται ότι ίσως η λύση να μη βρίσκεται σε κάποιον εξωτερικό παράγοντα, αλλά μέσα της. Διώχνει αυτή τη σκέψη, γιατί ακούγεται "περίπλοκη".
Αποφασίζει να καλύψει το κενό με μια καριέρα. Τα καταφέρνει αρκετά καλά να προοδεύσει. Όμως το κενό υπάρχει και της υπενθυμίζει καθημερινά την παρουσία του. Ή μάλλον, την απουσία. Από τι; Κάτι. Κάτι λείπει, κάτι λείπει, τι λείπει, πώς θα το βρει, πώς θα το κάνει δικό της;
Αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την αλήθεια. Αυτό που της λείπει είναι μια ταυτότητα. Έχει ένα όνομα κι ένα επώνυμο, όπως όλοι οι άνθρωποι. Τι σημαίνει όμως; Ποια είναι αυτή που απαντάει, όταν φωνάζουν το όνομά της; Πρέπει να το ανακαλύψει. Και κάπως έτσι, αρχίζει να γράφει. Και δε σταματάει ποτέ. Και το κενό μικραίνει συνέχεια. Ίσως στο τέλος του έργου να έχει εξαφανιστεί.